ἀγρός, -οῦ, ὁ


I 1campo prob. en origen como el lugar donde se llevan los ganados ποιμὴν ἀγρῷ ἐπ' εἰροπόκοις ὀΐεσσι Il.5.137, ἐπήλυθε μῆλα πάντοθεν ἐξ ἀγρῶν Od.17.171
•dif. del campo de cultivo o tierra de labor ὄφρ' ἂν μέν κ' ἀγροὺς ἴομεν καὶ ἔργ' ἀνθρώπων Od.6.259, op. κῆποι Theopomp.Hist.89.

2 campo cultivado, tierra de labor Αἰγυπτίων ἀνδρῶν περικαλλέας ἀγροὺς πόρθεον Od.14.263, cf. 17.432, τὰ ἐν ἀγρῷ γιγνόμενα los frutos que se dan en el campo X.Mem.2.9.4, cf. E.El.704, Eu.Matt.13.27, ζιζάνια τοῦ ἀγροῦ Eu.Matt.13.36, cf. PEleph.13.6 (III a.C.), Eu.Marc.13.16, PSarap.94.5 (II d.C.), ἀργός Ar.Fr.666, ἀγροὶ πάντες καὶ ἀργοί Ἀθηνᾶ 20.1908.167 (Quíos).

II op. a la ciudad o zonas habitadas

1 el campo πτωχῷ βέλτερόν ἐστι κατὰ πτόλιν ἠὲ κατ' ἀγροὺς δαῖτα πτωχεύειν Od.17.18, ἐπ' ἀγροῦ νόσφι πόληος ἢ ἐν ὁδῷ Od.16.383, cf. 8.560, 1.185, 24.308, ἀγρὸν τὰν πόλιν ποιεῖς Epich.219, ἐν οἴκοις ἢ 'ν ἀγροῖς; S.OT 112, εἶμ' ἐπ' ἀγρόν E.El.1134, φροῦδοι πάλαι εἰσὶν εἰς ἀγρόν Men.Dysc.777, κατ' ἀγρόν en el campo, BGU 2113.7 (II d.C.), κα]τ' ἀγρόν [καὶ κατ]ὰ κώμην PMil.Vogl.227.27 (II d.C.), κατ' ἀγρούς Cratin.357, Pl.Lg.881c, τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ los lirios del campo, Eu.Matt.6.28
•gener. en plu. los campos, las tierras que rodean a una ciudad, Hdt.1.17, 5.34, 6.23, Th.2.13, ἐὰν ... τέμνωσιν ἀγρούς Pl.R.470d, τὸν ἐξ ἀγρῶν S.OT 1051, cf. E.Supp.884, Arist.Pol.1305a19.

2 el país ἀγροῦ ἐπ' ἐσχατιήν, ὅθι δώματα ναῖε Θυέστης en el límite del campo (o del país con el mar) en donde vivía Tiestes, Od.4.517, cf. 24.150, POxy.2730.7 (IV d.C.), Ῥεατῖνος ἀγρός comarca reatina, Par.Flor.13.

3 crist. distrito eclesiástico Basil.M.32.680A.

III posesión rural, finca en Hom. a menudo dedicada a la ganadería ἀγροὺς ἐπιείσομαι ἠδὲ βοτῆρας Od.15.504, οὐ μὲν ... ἀγρὸν ἐπέρχεαι οὐδὲ νομῆας Od.16.27, cf. 330
•campo de cultivo, esp. de la finca de Laertes y Ulises Od.11.188, 24.205, cf. 212, Call.Fr.489
•dedicado a viñedo Od.1.190
•dedicado a cultivo y ganadería εἴ οἱ καὶ μάλα πολλὸν ἀπόπροθι πίονες ἀγροί Il.23.832
•indif. junto con otras posesiones δώματά θ' ὑψερεφέα καὶ ἀπόπροθι πίονας ἀγρούς Od.4.757, cf. 22.47, 23.139, 18.358, Pi.P.4.149
•como principal fuente de riqueza de la aristocracia χρῄζων πλούτου μελέτην ἔχε πίονος ἀγροῦ Phoc.7.1, προλιπόντα πόλιν καὶ πίονας ἀγροὺς πτωχεύειν Tyrt.6.3, μοι εὐανθεῖς ἄλλοι ἔχουσιν ἀγρούς otros poseen mis campos florecientes Thgn.1200
•en gener. ἀγροὺς ... κεκτημένοι Pl.R.419a, cf. E.El.636, Men.Dysc.5, PCair.Isidor.75.6 (IV d.C.).
• DMic.: a-ko-ro.
• Etimología: Deriv. en -r- de la raíz *H2eg-, cf. ἄγω, como ἀγείρω y ἀγρέω. Con la misma formación se encuentra en lat. ager, gót. akrs, arm. art, indio ájra-. El sentido que tiene esta última forma de ‘lugar de pasto para el ganado’ da la clave para entender el sentido originario de esta palabra como ‘lugar adonde se lleva, se reúne (cf. ἀγείρω) el ganado’.