διστακτικός, -ή, -όν


1 que indica o expresa duda οὐ καλεῖται τὸ «εἰ περιπατεῖς» διστακτικόν A.D.Synt.265.2, σύνδεσμος Hdn.Gr.2.110, φωνή Origenes Io.6.59, Basil.M.29.440C, λόγος Epiph.Const.Haer.73.1.7, προσρήματα Elias in Cat.110.13, ἔγκλισις ref. al valor condicional del subj., Sch.D.T.245.14, τὸ φαίνεται οὐ δ. Eust.434.41
subst. τὸ δ. duda Olymp.in Alc.24.

2 adv. -ῶς de manera dubitativa ὁρμᾶσθαι Epiph.Const.Haer.73.1.7, λέγειν Sch.Er.Il.1.100a, cf. Sch.E.Or.632
de manera ambigua Steph.in Hp.Progn.36.33.